My pa, Bruce, wou eens 'n ronde huis bou en ek en my broer Victor was die vanselfsprekende vervaardigers. Dit het nege jaar geneem en die ding sou nooit staan nie. Ek moes ysters saag, metale buig en sweis, asook tussendeur stillewes teken wat my ma Ansie gemerk het. Ons vyf kinders moes klassieke musiek luister, sielkunde swot (godsdiens was afwesig), baie vleis eet om lekker groot te word, oefen, hard werk, stoei, judo, karate, rugby en atletiek doen en na die weermag gaan. Dit het ek alles gedoen. Ons moes ook huiswerk doen, byt kry aan die volk – daai tyd se vaderland – die boer, segregasie en al daai twak. Dit het ek nie gedoen nie.

Amateur-fotografie is seker die snelgroeiendste kunsvorm op aarde, skryf Karin Brynard, joernalis en skrywer en sélf geesdriftige fotograaf. Dit is veral die koms van die digitale kamera wat dit laat ontplof het. En 'n nuwe era in hierdie taamlike ‘jong’ kunsvorm teweeggebring het. Een waarin nuwe skeppende grense dag vir dag gebreek word en gewone mense ook die diep genot van kreatiwiteit kan smaak.

De winter heeft de Kaap bereikt, en laat van zich horen door in nachtelijke buien fel op de daken te kloppen. Hoe stevig deze beruchte fronten dan ook zijn, vaak worden deze in de loop van de dag weg gebrand door de felle zon, die op 33 graden Zuiderbreedte nog met behoorlijke kracht tekeer gaat. Soms blijven de buien echter wat langer hangen en dwingen de ongenadige plensbuien de stad tot innerlijke overdenkingen. Probeer tijdens zulke dagen maar eens iemand zijn huis uit te krijgen voor diner of borrel. Iedereen zit voor de kachel of ligt in bad en kijkt op e-news hoe Derek van Dam met zijn wonderlijke Amerikaanse accent de regen twee middagen later weer weg wenst. In de kroeg is het stil die avond.

In plaas van Shakespeare se ‘Wat is in ’n naam?’ sou ’n mens kon vra: ‘Wat is in ’n fees?’ of: Waarom deesdae al die feeste?

1 Ek lê op my sy langs jou op die dun matras. Jy is uitgestrek op jou rug. In my verbeelding klim ek ’n stapel steiers teen die muur van ’n wolkekrabber in ’n vreemde stad. Jy volg, ’n emmer pofgeel verf swaai aan ’n slinger oor jou skouer. Ek is op die dak Jy worstel teen die swaartekrag. Ek kyk oor die stad uit. Jy mors jouself geel.